Söylemek isteyipte, hep susup...

Düşünüyor(d)um,

O ezbere bildiğim, tükenmiş harflerle, tekrar tekrar kullanılmaktan artık iyice eskimiş kelimeler ve cümlelerle...

Bugüne kadar;

Yapmadıklarımı.
Yapamadıklarımı.
Her niyetlendiğimde, kendimi büyük bir başarıyla yapamayacağıma inandırdıklarımı.

Kaçtıklarımı.
Saklandıklarımı.
Dışladıklarımı.

Duyup da işitmediklerimi.
Yaşayıpta unutmaya çalıştıklarımı.
Ertelediklerimi.
Vazgeçtiklerimi.
Bir türlü tamamlayamadıklarımı.

Göstermek isteyipte gösteremediklerimi.
Söylemek isteyipte, hep susup kaldıklarımı.

Sessiz çığlıklarımı.
Karanlık gündüzlerimi.
Aydınlık gecelerimi.
Sustukça daha da yalnızlaştığım, yabancılaştığım o büyük kalabalıkları.
Kendimi, sırf istemediğim için mahrum bıraktıklarımı.
İnancımı kaybettiğim için kendime yaşattığım hayal kırıklarımı.
İçimde itinayla sakladığım yoksulluklarımı.

Ben değişmediğim için bir türlü değişemeyen çaresiz günlerimi.
Tekrar eden ruh hallerimi.
Her geçen gün biraz daha yorgunlaşan yorgunluğumu.

Hatırlıyorum.

Değişime sadece bir düşünce uzaklığında oluşumun, ilk farkına varışımı.
Sonrasında ise,
Bildiğim ne varsa hepsini vermek için yüreğimde hissettiğim o yoğun isteği.
Sadece bilmediklerimle kalabilmeyi arzulayışımı.

Öğreniyorum.

Daha önce hiç farketmediğim o muhteşem harfleri, kelimeleri.
Bugüne kadar hiç bilmediğim bu kelimelerle, bana ve hayata dair yeni cümleler kurabilmeyi.

Düşünüyorum.

İnsan cebimdeki eskimiş sözcüklerinden vazgeçip, yeni harfler, yeni kelimelerle, yeni cümleler kurmaya başladığında hayatın, yaşadıklarının anlamının nasıl da değiştiğini.
Cümlelerini özgürce, kendi düşünceleriyle kurabildiğinde neler yaşayabileceğini...
Kendisine neler yaşatabileceğini...